domingo, 10 de agosto de 2014

El vagón

Hay un montón de gente que viene y va en el mismo vagón que yo. Es ese vagón en el que estás sólo para ir a alguna parte. De un lugar a otro. Para bajarte en la parada que quede más cerca de tu destino. En el que no se oye nada bueno ni nada malo. El que no huele. En el que no sientes frío, tampoco calor. Es un vagón sin colores estridentes y con pocos acelerones. A veces para en medio de un túnel y, después de un tiempo indeterminado, recobra su marcha. Y nadie se immuta.

Es uno de esos vagones que va la mayor parte del tiempo bajo tierra, aunque a veces entra un rayo de sol por las ventanas y te desconcierta. Una voz monótona va cantando las paradas. También los trozos de línea parados y las incidencias. A veces se llena, a veces quedan tan sólo un par de personas. A veces todas las paradas parecen iguales y no te das cuenta de cuántas veces has ido dando vueltas. En algunas paradas puedes cambiar a otro vagón con otras paradas, otra gente, otro transcurrir. Pero da palo, porque ya has tomado asiento.

Yo no sé si es el vagón en el que te escondes o es el vagón que casi nadie quiere tomar, pero sé que te sientas sola y debes decidir tú sola abrir en algún momento dado las puertas. Lo mismo se te pueden pasar las oportunidades como puedes precipitarte. Y fuera nadie se dará cuenta de que andas perdida en un lugar que ni conoces ni deseabas. Es terriblemente extraño.

Dan pocas ganas de cogerlo, pero a veces no te das cuenta y te encuentras ya en él y entonces lo realmente complicado es decidirse por salir. ¿Hará calor? ¿Será invierno? ¿Habrá gente, edificios, plazas, bancos, estatuas? ¿Me sentiré cómoda en ese aire tan libre?

¿Será esta, al fin, mi parada?

martes, 5 de agosto de 2014

Stay



Funny you're the broken one but I'm the only one who needed saving
 'Cause when you never see the light it's hard to know which one of us is caving...


sábado, 21 de junio de 2014

Cayendo, soy nieve

De derechos y deberes. De desilusión. De una cama vacía. De echarte de menos. De todas esas cosas y de casi ninguna, yo quería hablarte y tú estabas, como siempre, tan lejos y tan frío. Y al final sólo me quedaban las palabras más sencillas. Las que no comprende todo el mundo. Las que no sé fingir. Las que no se dicen, las que sólo se vomitan. Y un caos de pensamientos, de sí y de no, de que ya me da igual y no debería. El no poder pensar con lógica. El dolor. El suspiro.

Ojalá los cuerpos fueran transparentes y pudieras verlo, porque es extraño y es complejo. Es una madeja, una bola de nieve mientras tú no me quemas. Si me quemaras... Pero no hay labios, no hay manos, no hay roces de los que te encienden la vida.

Me faltas, a veces.

jueves, 27 de marzo de 2014

Soy yo siempre soy yo

Siempre me reinvento. Siempre me supero. Siempre me levanto. Sé. Soy rápida. Reacciono. Reflexiono. Siempre vuelvo.

Y aún así, a veces sólo lo intento...

martes, 25 de marzo de 2014

Estamos aquí y yo tan lejos

Yo soy de recordar en silencio. Recuerdo tu mano en mi brazo, una caricia, un "estoy aquí". Estamos aquí, hola. Hola, no he vuelto porque nunca me he ido. Podría haber llorado. Hola, soy un saco de nervios aliviado. Soy dura como una roca y fría como el hierro. Soy bajar la mirada, sonreír hacia dentro. Y recuerdo tus ojos contentos. Tu mano en mi brazo, tú ahí tan cerca. Tú. Hola, sólo quiero abrazarte y reír y llorar y besarte y estrujarte muy fuerte. Pero soy un desastre. Hola, soy mi yo contenida. Y estamos aquí. Estamos aquí y yo tan lejos. Me acurruco, me sobrepongo, me disimulo, me tapo la cara. Hola... Estamos aquí y no sé gritar que te quiero.

lunes, 17 de marzo de 2014

Lo que quiero (gritarte)

Yo lo que quiero gritarte es un beso. Aunque se me de fatal empezar por un abrazo que me quite los miedos. Te temo. Te amo. Te quiero gritar todo lo bonito que he callado. Tanto tiempo. Te quiero decir 'lo siento' porque me decepciona haberte decepcionado. Ojalá la oscuridad sólo sea para sentir el tacto. Tanto tiempo.

Yo lo que quiero es deshacerme de todos los nudos, desenredar tu esencia, destapar las ganas, abrir la boca. Acariciar tus párpados, tocar tu espalda, besar tu cuello. Yo sólo quiero que tus manos le hablen a mi cuerpo. Demostrarnos. Devolvernos la vida. Regalarnos la mirada. Ser profunda. Apoyar mi cabeza en tu pecho.

Yo lo que quiero gritarte es que aún estamos a tiempo.

miércoles, 12 de marzo de 2014

Sense por (aquest cop)

Si pogués sentir... si pogués sentir-te a prop un altre cop...
si pogués tornar, potser sense por aquest cop tindré més sort.

Has vingut en mi com un brot de llum que trenca en la foscor,
has deixat encès en mi el teu nom.

Em vas dir si tu mai has estimat amb tot el cor,
si mai has volgut sentir que sense algú res té sentit, si estàs sol.

Si pogués tenir-te més a prop, potser aquest cop puc ser millor.
Si pogués sentir la tremolor ... un altre cop.

Si pogués tenir... si pogués tenir-te sols un altre cop...
potser sense por aquest cop tindré més sort.

Com et puc sentir si tu mai has estimat amb tot el cor,
si vols descobrir que sense algú res té sentit, si estàs sol.

Si pogués tornar a cridar el teu nom un altre cop, cridar ben fort...
si pogués tenir-te més a prop, potser aquest cop tindré més sort.
Si vols estimar amb tot el teu cor has de ser fort, donar-ho tot.
Si pogués tornar a cridar el teu nom... un altre cop.

Si pogués tornar a cridar el teu nom, tocar ben fort, puc ser millor...
si pogués sentir la tremolor un altre cop, ser més fort...
si pogués tenir-te més a prop, potser aquest cop tindré més sort...
si mai has sentit que sense tu tot és més boig i no estàs sol.

Si es fa de nit no em deixis sol, no em deixis sol.
Si pogués tornar a cridar el meu nom un altre cop, tocar ben fort...
Si es fa de nit no em deixis sol, no em deixis sol.
Quan sigui fosc no em deixis sol, no em deixis sol.
Si mai has sentit que sense tu res té sentit, tot és més boig...
Si pogués tenir-te un altre cop...


)